Het einde van mijn leven landde vier weken geleden op Schiphol. Daarna is het nooit meer hetzelfde geworden.

De man valt direct op. Niet omdat hij opvallend is, hij doet juist zijn best om dat niet te zijn en dat is zichtbaar.

Natte voetsporen op het versleten linoleum. In de zaal van het buurtcentrum is het druk. Buiten plenst het, binnen zoeken mensen elkaar op en staan ze met hun te repareren eigendommen te wachten tot ze aan de beurt zijn.

Slapen deed ze overdag en korter dan ze zou willen.

HB: Ik wil mijn advocaat spreken. DW: Zeker. Die komt.

Grant lag in zijn hoge witte ziekenhuisbed te staren naar het plafond. Vervuld van afschuw.

`'n Rond raampje!' zei Robert verontrust.

Weet je, eigenlijk had ik op rozen moeten zitten, zo voor z'n roodkoperen had ik het allemaal.

1. Judasgeld
2. De gluurder
3. De zaak Grauber
4. Chantage

Hij keek langs de glooiende bergweide naar de sombere noordkant van de Eiger.

Helderheid komt uit de lucht vallen, net als de woorden, die over hem heen spoelen. Ze zwermen als spreeuwen uit de radio die aan zijn riem vastzit, zij het dat vóór helderheid, vóór Koninginnen zijn jong en bevallig gestorven, de uitzending vaag gemompel was, stukjes muziek, stukjes gesprek, stemmen die gehoord worden maar niet beluisterd.

Maar er is nog een sprankje, een korte flits van zinloze twijfel. Wat is moeilijker? De waarheid kennen of ontdekken, haar vertellen of te worden geloofd?